( 1 ) ( صبح روز نوزدهم رمضان ) ، گفتم : من امروز هم او را بهتر از روزى كه در حمام پيش ما آمد نمىشناسم . على ( ع ) فرمود : او اسير شماست او را جاى خوبى قرار دهيد و نسبت به او خوش رفتار باشيد . اگر زنده ماندم خود مىدانم كه عفو يا قصاص كنم ، و اگر مردم فقط او را در قبال خون من بكشيد و از حد تجاوز مكنيد كه خداوند تجاوز كنندگان را دوست نمىدارد . [ 1 ] جرير از مغيرة ، از قثم ، از قول يكى از غلامان ابن عباس براى ما نقل كرد * على ( ع ) در وصيت خود نوشت به پسر بزرگم سفارش مىكنم كه بر شكم و اندام تناسلى ابن ملجم ضربه نزنند [ ظاهرا منظور اين است كه او را مثله نكنند ] . گويند : سه نفر از خوارج كه عبارت‌اند از عبد الرحمن بن ملجم مرادى كه از قبيلهء حمير و خاندان مراد و همپيمان بنى جبلة از كندة است و برك بن عبد اللَّه تميمى و عمرو بن بكير تميمى در مكه جمع شدند و عهد و پيمان بستند كه سه شخص را بكشند و آن سه شخص على بن ابى طالب ( ع ) و معاوية بن ابو سفيان و عمرو بن عاص بودند و گفتند : مردم را بايد از آنان راحت كرد ، عبد الرحمن بن ملجم مرادى گفت : من على بن ابى طالب ( ع ) را مىكشم ، برك هم عهده‌دار كشتن معاويه شد و عمرو بن بكير هم گفت : من عمرو بن عاص را مىكشم ، آنان دوباره هم تجديد عهد و پيمان كردند و سوگند خوردند كه هيچ كدام از تصميم خود منصرف نشوند و براى منظور خود حركت و اقدام كنند تا آنكه شخص مورد نظر خود را بكشند حتى اگر در آن راه كشته شوند . آنان شب هفدهم رمضان را براى اجراى نيت خود تعيين كردند و هر يك از ايشان به شهرى كه مورد نظر بود رفتند ، عبد الرحمن بن ملجم به كوفه آمد و دوستان خود را كه از خوارج بودند ديدار كرد ، ولى نيت خود را از آنان پوشيده مىداشت و همچنان به ديدار يك ديگر مىرفتند ، روزى عبد الرحمن بن ملجم با گروهى از قبيلهء تيم الرباب ملاقات كرد و با زنى به نام قطام دختر شجنة بن عدى بن عامر بن عوف بن ثعلبة بن سعد بن ذهل بن تيم الرباب آشنا شد كه على ( ع ) روز جنگ نهروان پدر و برادرش را كشته بود ، ابن ملجم شيفتهء او شد و از او خواستگارى كرد . او گفت : همسرت نخواهم شد مگر آنچه مىخواهم برآورى ، عبد الرحمن بن ملجم گفت : هر چه بخواهى انجام مىدهم . او گفت : سه هزار درم و كشتن على بن ابى طالب ( ع ) . ابن ملجم گفت :

--> [ 1 ] . قسمت آخر گفتار حضرت امير المؤمنين على ( ع ) بخشى از آيهء 190 سورهء دوم - بقره - است . - م .